Koerdische kronieken / Kurdic chronicles

You can find the English version of this blog below :-)

Ik heb een groot deel van mijn leven weinig stil gestaan bij het tumultueuze verleden van mijn geboortestreek en haar inwoners. Mijn vertrek naar Nederland op vijfjarige leeftijd, heeft hier ongetwijfeld mee te maken. Wij ruilden een toendertijd kansarm gebied in om ons geluk in Europa te zoeken. Omdat we in Nederland al wat vrienden en familie kenden, werd het ook onze bestemming. Verhuizen naar een onbekend land is immers minder eng als er al bekenden zijn. Het was het begin van een nieuw leven; eentje dat voor mij als kleuter nog maar net was begonnen. 

Nu, twintig jaar later intrigeert het Koerdische deel van mij me meer dan ooit.  Ik probeer zo goed mogelijk op de hoogte te blijven van alle ontwikkelingen in en rondom Koerdistan, maar meer dan het volgen van actualiteit, verlang ik naar het horen van persoonlijke verhalen. Die van de mensen dichtbij mij. 

Sinds een paar jaar vraag ik vaker door als mijn moeder -zoals zo vaak wanneer ik met haar aan tafel zit- een bitterzoete of ronduit tragische anekdote deelt. Bijvoorbeeld over een Peshmerga-neef die geëxecuteerd werd tientallen jaren geleden. Of de barre tocht die zij met een kwart miljoen andere Koerden naar buurland Iran maakte tijdens de burgeroorlog. Aan bod komen ook vaak haar herinneringen aan de eindeloos groene valleien, de viering van het Koerdische nieuwjaar: Newroz en haar lievelingshapjes, zoals Qawarma; gemalen kikkererwten op Koerdisch brood. Alleen verkrijgbaar bij lokale voedselkraampjes.  Ik vraag bovendien vaker zelf naar haar persoonlijke herinneringen en probeer dan een beetje van haar persoonlijke weemoed of nostalgie te proeven.

Ik heb ook mijn eigen herinneringen aan Slemani, mijn geboortestad en tevens de culturele hoofdstad van Koerdistan.  Ik was een jaar of vijf toen we naar Nederland emigreerden, maar vijf jaar is voldoende om herinneringen op te bouwen waarvan de houdbaarheid oneindig lijkt. 

English below

I was about five years old when I moved from Kurdistan, the north of Iraq, to The Netherlands. My mother had some brothers who had moved to 'the land of milk and honey' years before and she was homesick for them, but also wanted me and my brother to have a better future. And so we left our home to start a better life in Europe.

Up until these last couple of years, I haven’t shown that much interest in my Kurdish roots. Sure, I still speak the language fluently, love my mothers cooking and enjoy some Kurdish music. But my interest never really went beyond that. It was always on the surface. 

Latelely however, I'm intrigued by a lot of things concerning my place of birth. I try to follow all the news with regard to that region, but most of all; I long for hearing and reading about personal stories. Those of the people close to me.

During the monthly dinners I have with my mom, we talk a lot about her memories. She shares anecdotes about tragic events, like when her nephew was executed for being a Peshmerga, or when she fled to Iran during the civil war. But we also talk about her sweet memories of Kurdish festivities, like the new year celebration Newroz, or those of her favourite local foods, or the picnics she used to have in the green valleys.

I always sense a bit of her nostalgia when she shares these stories so passionate as she does.

Then of course I also have my own memories. I was only five when we moved to The Netherlands, but those years were enough to build memories which seem to last forever.