Vakantieliefde

Kaikoura, nabij Christchurch

Verliefdheid is eigenlijk niet te voorspellen. Het gebeurt plotseling, vaak ben je er niet specifiek op uit.

Ik ontmoette Max in de hoofdstad van Nieuw Zeeland's Zuidereiland, Christchurch. Mijn reis door dit prachtige land was toen bijna ten einde. Ik bracht nog zo'n tien dagen door in Christchurch, omdat ik voldoende tijd wilde uittrekken om te bloggen over mijn belevingen.

Mijn reismaatje Sarah bleef ook een paar dagen in Christchurch, voordat zij alleen verder ging.

Op het terras waar Sarah en ik zaten, waren een handjevol anderen. Twee daarvan waren Max en zijn vriend Cameron. Max trok meteen mijn aandacht, met zijn goudblonde, nonchalante lokken en zijn tattoos. Toen ik merkte dat hij naar me keek, wilde ik niets liever dan me bij hen voegen.

Sarah moedigde me aan om op hem af te stappen, dus raapte ik al mijn moed bij elkaar en vergezelden we de mannen. Jongens eigenlijk. Op het terras van het rustige café kletsten we de hele avond met elkaar.

Het was eerst wat ongemakkelijk, maar naarmate de avond vorderde, begon Max steeds meer te praten. Geen diepgaande gesprekken overigens. Onze onderwerpen beperkten zich tot reizigerssmalltalk: waar kom je vandaan? Waar ben je geweest, hoelang blijf je? Hij was 25 en kwam uit Australië. Ik was 25 en deed een working holiday in zijn geboorteland. Ik was alleen op reis in Nieuw Zeeland. Hij werkte er in de bouw en was een rolling stone, net als ik.

Ik viel als een blok voor zijn Australische charmes, zijn tattoos en neusring en zijn woelig quasi-nonchalant kapsel. Maar het waren ook zijn gevoel voor humor en laid back kijk op dingen, zo typerend voor Australiërs. Iets in zijn doen en laten kalmeerde mij. Hij maakte zich niet druk. Ik bewonderde dat.

Ik liet hem ook niet onberoerd, zo bleek. Hij sms'te me dezelfde avond. Dat hij het heel gezellig vond. En of hij me misschien meer van de stad mocht laten zien. Twee dagen later, toen mijn reisgenoot verder trok en ik achterbleef, om te bloggen in Christchurch, hadden we onze eerste date.

Zijn stunteligheid tijdens dat afpsraakje, hoe hij zichtbaar worstelde met het vinden van de juiste woorden; het vertederde me. Alsof hij voor het eerst zonder vrienden met een meisje was. We hadden geen vlotte gesprekken. Het was zelfs wat ongemakkelijk. Toch raakte ik in de ban van hem. De blikken die we uitwisselden, de aanrakingen. Er was aantrekkingskracht en daarbij waren woorden nauwelijks nodig.

En hij was een charmeur. Hij liet merken dat hij me aantrekkelijk vond en toonde zich oprecht geïnteresseerd in mij. Ik vond hem grappig en vindingrijk. Teder en toch mannelijk.

Ik was verrast dat iemand als Max kon vallen voor mij. Maar nog verraster dat ik zo snel verliefd kon worden, verliefder dan ik ooit was geweest. En dat het gevoel zo intens was omdat het wederzijds was.

Van schrijven over mijn reiservaringen tijdens die dagen in Christchurch, kwam overigens weinig. Ik kon me niet concentreren. Ik kon aan weinig anders denken dan aan Max. Zelfs mijn eetlust, die me nooit in de steek laat, was nergens te bekennen.

Een aantal afspraakjes en een hoop vlinders later, kwam dat onvermijdelijke moment: het afscheid van ons impulsieve hartstocht. Ik ging terug naar Australië, verder met mijn 'working holiday', terwijl hij, de Australiër, in Nieuw Zeeland bleef.