Liftkronieken

Liftkronieken Sarah Naz

Ik ben dus op 'working holiday' in Australië. Vrij vertaald betekent dit dat ik Nederland en mijn existentiële crisis ben ontvlucht met het doel om mezelf te vinden. Ik heb mezelf nog niet gevonden, maar wel gereisd, afgewisseld met hier en daar 'lowbrow' werken in Melbourne, Darwin en Shepparton. Met af en toe een reisblog voor Around the Globe. Het houdt me van de straat.

Ik heb nooit publiekelijk geschreven over al het leed (en ook wel vertier hoor) tijdens mijn working holiday. Ik heb wel hier en daar geschreven over ervaringen of zieleroerselen. In een opwelling heb ik nu besloten dat ik een paar van deze 'journals' deel. Is er toch iets van blogactiviteit.

Nieuw-Zeeland
In maart 2015 verliet ik na vier heftig saaie maanden, mijn backpackersbestaan in het rurale Shepparton, waar ik appels sorteerde in een gedrocht van een fabriek. Ik begon aan een reis van vijf weken door buurland Nieuw Zeeland. Bustoers zijn niet mijn ding en ik had geen reisgenoot, noch rijbewijs. Dus om me toch van A naar B te verplaatsen, besloot ik te liften. Je moet toch wat. En het leek me wel gezellig. Vind mensen die ik tijdens mijn reizen tegenkom sowieso vaak #inspirerend, maar ik stelde me voor dat de 'vrije geesten' die me een lift zouden geven in hippie Nieuw-Zeeland al helemaal voor vermakelijke ritjes zouden zorgen. En ik had gelijk.

Liftbuddy
Ik ontmoette vaak kleurrijke zielen. Maar soms was het vooral tragikomisch(spoiler). Op eenderde van mijn reis ontmoette ik tijdens het couchsurfen Sarah, mijn andere ik uit Zwitserland. Ook zij verplaatste zich door Nieuw-Zeeland langs de weg om een ritje te bedelen. En we hadden zo'n klik, (ik kan met weinig mensen levelen op humorniveau maar met Sarah kon het) dat we besloten samen verder te reizen. Een van de meest memorabele ritjes hadden Sarah en ik met Robert.

Dierenlijk
Robert was een farmer met Nederlandse wortels, die met zijn pickup een dode lam van Queenstown naar Christchurch vervoerde. Want hij vond het zonde om dit dode lam te laten vegeteren op zijn farm in Queenstown. Wat er precies met het lammetje ging gebeuren in Christchurch weet ik niet, maar dat zijn mijn zaken ook helemaal niet. Wij kregen een lift. Alle ingrediënten om verkracht en vermoord te worden waren present, maar gelukkig was Robert minder dodgy dan het dierenlijkje en de stank van zijn pickup deden vermoeden. En stond je in onze bergschoenen, dan was je ook gewoon ingestapt. Het was koud in Tekapo en we stonden al een uur te wachten met twee backpacks,  een tas met eten en twee keer een ochtendhumeur. In de 67 minuten vóór Robert's saviour waren er misschien elf auto's voorbij gereden. Allemaal toeristen die ook een teleurstellend nachtje in Tekapo* hadden doorgebracht. En die lachten en zwaaiden welgemeend naar ons, maar stoppen deden ze niet. 

Maar terugkomend op Robert. Gelukkig offerde Sarah zich op om achterin, naast het dier te gaan zitten. Nou ja, ze had eigenlijk gewoon geen keus. Toen ik een blik wierp op de situatie achterin, en de geur mijn neusgaten penetreerde, kotste ik een beetje in mijn mond. En riep daarna: I'M NOT GOING TO SIT IN THE BACK SARAH. Dus zo geschiedde. Ik naast Robert, die ik familiair 'Rob' mocht noemen en Sarah naast de dode dierenbaby. Ik zet hieronder gewoon wat quotes van good old Rob op een rijtje. Deze man was zo memorabel, dat ik drie pagina's aan citaten heb volgekalkt in mijn journal. Ik bespaar je het leeuwendeel: a man can only take so much.


You know the problem with some women is, they don’t know when to shut up. I love my partner very much, but boy, does she talk. If she’d run like her mouth, she’d be in good shape, honestly.’ en even later tegen MIJ: 'You kind of remind me of my partner. Have I told you she doesn't know when to shut up?' Mensen die mij kennen weten dat ik veel praat, maar tijdens dit ritje met Rob was dit oprecht niet het geval. Ik wilde niets liever dan m'n smoel in m'n sjaal verbergen om me af te sluiten voor zowel Rob als zijn dode boerderijdier en geur. Maar toen er drie zinnen uit m'n mond ontsnapten, werd ik gelijk zijn praatzieke partner.

'I don't really believe in racism. I think it's just an excuse to be lazy and villainizepeople who are willing to work hard.' Een paar lelijke opmerkingen die ik heb verdrongen verderop: 'Although Filipino's are hard workers. I have a few of them working for me. They even recruit other hardworkign Filipinos. They are very loyal. They're sorta like dogs.' Hierop volgde een obesitas schaterlach.

Misschien begin je door deze quotes van Rob de hoop te verliezen. Maar ik had ook wél betekenisvolle gesprekken. Daarover lees je de volgende keer meer. Afhankelijk van mijn stemming kan dit volgende week of nooit zijn.

En Rob maakte niet alleen tendentieuze opmerkingen. Hij vertelde ook in ongeveer drie kwartier over zijn scheiding en hoe eenzaam en verscheurd hij zich voelde toen zijn vrouw hem inruilde voor een twink. 'She ripped my heart out. I had never felt zo miserable in my life. And let me tell ya, I've been through a lot. But you know what. I don't regret anything, because the years we were actually married, we were happy. And as a result we have our sons. My sons are my gems.' Zoet.

'Maar hoe verging het Sarah achterin, naast het rottende lammetje?' Hoor ik jullie denken. Ik draaide me natuurlijk af en toe bezorgd om. Sarah glimlachte dan geforceerd naar me. In realiteit was ik het kwaad want zij moest noodgedwongen drie uur lang naast een dierenlijk met penetrante geur zitten.

*Ik wilde dus ook nog even wat kwijt over Tekapo als bestemming. Ik heb helemaal geen Melkweg gezien, dus voelde me als Nederlandse Koerd BELAZERD. Was echt een triest dorpje(?) met veel meer toeristen dan daadwerkelijke inwoners en al die toeristen fotografeerden hetzelfde kerkje. Goed, Tekapo schijnt wel vooral de moeite waard te zijn op een heldere dag, want dan kan je je 's nachts met je spiegelreflex camera net als elke andere toerist een foto maken van de Melkweg. Maar wij waren er op een bewolkte dag en dan kom je van een koude kermis thuis. De foto's die ik van het kerkje heb, zijn ook zo saai dat ik er zelfs niet interessant over kon doen op Instagram. Snap alle tumult om dat kerkje ook helemaal niet, maar wie ben ik. Wel hebben Sarah en ik romantisch gepicknickt 's nachts. Met slaapzakken en de twee fijne fleecedekens van onze overpriced hostel. Deze alinea had je eigenlijk net zo goed niet kunnen lezen, maar zo voelden wij ons dus na Tekapo.