Nederlandse migranten, gebruik je stemrecht

Vraag een willekeurige Nederlander met migranten-achtergrond naar zijn stemgedrag en hij zal in veel gevallen toegeven dat hij niet stemt. Vorige week sprak ik mijn broer. Over de aanslag in Canada, het inreisverbod voor moslims in de VS, maar vooral over ons eigen politieke klimaat. Ook hij zou niet stemmen dit jaar, zei hij. Hij heeft weinig vertrouwen in Nederlandse politici.

Wat scepsis hoort bij een democratie en ook ik vind de populistische houding van onze minister-president premieronwaardig. Maar dat mijn broer besluit zich niet te laten horen, vind ik wrang. Het is onze plicht onze stem te laten horen, juist nu.

Mijn broer en ik zijn geboren in het Iraaks Koerdistan van de jaren negentig, onder de dictatuur van Saddam Hoessein. Democratie zoals we die in Nederland kennen, bestond er niet. Het Koerdische gebied was autonoom sinds de Golfoorlog van 1991, maar zeker niet veilig en vrij.

Wie zich uitsprak tegen Saddam en zijn regime, liep het risico geë̈xecuteerd te worden door de Iraakse geheime dienst. Saddams moordcampagnes kostten bijna één miljoen Koerdische levens. Onder Saddams regime verdwenen duizenden peshmerga, van wie sommige familieleden nog steeds wachten op hun terugkeer.

Halverwege de jaren negentig verlieten wij Saddams dictatuur en vestigden ons in Nederland. Natuurlijk waren de eerste jaren niet makkelijk, maar vrijheid komt met een prijs. Als je een totalitair regime hebt meegemaakt, besef je hoe belangrijk het is om voor democratie te vechten.

Vrijheid en democratie zijn hier de status quo, maar eigenlijk is dat een uitzondering. Dat weten mijn broer en ik maar al te goed en daarom hoop ik dat hij terugkomt op zijn besluit zich buiten het stemproces te plaatsen.

Helaas is hij niet de enige. De opkomst onder Nederlanders met een migrantenachtergrond is altijd een stuk lager dan de opkomst van autochtone kiezers. Dat moet anders. Laten we geen genoegen te nemen met de wij-zij-samenleving die Wilders en Rutte propageren. Een maatschappij waarin tegenstellingen worden vergroot en je als Nederlander met migrantenachtergrond die de taal spreekt, studeert en werkt, toch tweederangsburger blijft.

Alleen met ons stemrecht kunnen we voorkomen dat het land in handen valt van schreeuwers die de samenleving verder polariseren. Laten we voorkomen dat we later met spijt terugkijken. Mopperen aan de zijlijn heeft nooit iets opgeleverd.

Verschenen in Het Parool van 10-12-2017