Een greep uit mijn publicaties.

Als schrijver en fotograaf heb ik mijn kwaliteiten ontwikkeld bij diverse media. Tot mijn werkgevers behoren onder meer Gay.nl, Zaman VandaagAround the Globe en Algemeen Dagblad. In het verleden schreef ik opiniërende teksten voor de Volkskrant, NRC en Het Parool. Ook schreef ik jarenlang over film en televisie voor jongerenplatform CLEEFT.


Media


Gay&Night, september 2015: Ik sprak de Duits-Libanese Nasser over zijn tumultueus verleden, zijn werk als activist en zijn toekomstdromen. Je vindt het interview op pagina 18.


Gay&Night, juni 2015: Ik bezocht de twintigste editie van Belgian Pride in Brussel. De coverfoto is van mij en mijn volledige fotoreportage vind je vanaf pagina 10.

Embed code

Gay.nl April 2015: Een interview met biculturele homo's en lesbiennes. Zijn homoseksualiteit en islamitische identiteit met elkaar te verenigen?

'Eigenlijk komen we nooit helemaal uit de kast'

Biculturele homo’s hebben het vaak extra moeilijk. Homoseksualiteit is in Nederland grotendeels geaccepteerd, maar binnen veel andere culturen is het een flink taboe. In Amsterdam zijn al verschillende initiatieven opgezet om biculturele LHBT's te ondersteunen, maar sinds een jaar kunnen allochtone homo's ook in Utrecht terecht bij Prisma Groep, een empowerment groep voor biculturele LHBT’s. Gay.nl sprak met oprichter Isjed Hussain en bezoeker Fayaaz Joemmanbaks.

'Voor lotgenoten, door lotgenoten.' Dat is zo'n beetje de rode draad van de Prisma Groep. Voor biculturele LHBT's buiten Amsterdam zijn weinig mogelijkheden om samen te komen. Daar besloot Isjed Hussain vorig jaar verandering in te brengen. Hussain, zelf Pakistaans en gay, weet als geen ander hoe lastig het kan zijn om jezelf volledig te accepteren en tegelijkertijd niet vervreemd te raken van je familie. 'Ik was als tiener behoorlijk eenzaam. Binnen onze Pakistaanse thuissituatie was er geen ruimte voor mijn homoseksuele gevoelens en ook op school kon ik niet helemaal mezelf zijn. Ik werd gepest omdat ik anders was. Ik ben geen supermannelijke jongen, dus ik kon me ook niet conformeren aan het stereotiepe gendergedrag. Het gevolg was dat ik me anders en alleen voelde.'

‘Eigenlijk komen we nooit helemaal uit de kast’
Hussain leerde zijn geaardheid accepteren en bleef tegelijkertijd zijn geloof trouw. Een belangrijke inspiratiebron was de Zuid-Afrikaanse imam Mushin Hendricks en zijn visie van de islam. Hendricks meent dat er binnen de islam wel degelijk ruimte is voor homo's. Het verbod op homoseksualiteit in de islam berust volgens hem op een monumentaal misverstand. Hussain: 'Ik kon me heel goed vinden in zijn interpretatie van de Koran. Dat was voor mij een laatste stap richting zelfacceptatie.'

Toch is zijn coming-out voor familie een voortdurend proces. 'Het verliep vooral in het begin ontzettend moeizaam. Ik heb nog steeds een wisselende band met mijn vader. Eigenlijk is het coming-outproces nooit helemaal voltooid. Elke keer als familieleden ermee worden geconfronteerd, is het een klap voor ze. Wij komen dus nooit helemaal uit de kast.' Toch merkt hij ook vooruitgang. ‘Laatst begonnen mijn moeder en broertje zelf aan tafel te discussiëren over het taboe op homoseksualiteit onder Pakistanen. Ik vond het mooi; ik was een keer niet degene die erover begon.’

Een helikopterview
Hussain heeft het altijd als zijn missie gezien om andere LHBT’s te helpen. Hij is werkzaam voor COC Utrecht en heeft meegewerkt aan televisieprogramma’s en projecten in Amsterdam. 'Veel biculturele LHBT’s hebben geen hoop, omdat hun directe omgeving ze informatie onthoudt. Ze hebben het recht om te weten dat er meer is. Er zijn meer mensen zoals zij.' Volgens Hussain kampen biculturele LHBT's vaak met moeizame zelfacceptatie en eenzaamheid. Ze worden pessimistisch omdat hun situatie uitzichtloos lijkt. Vaak voelen ze zich extra schuldig vanwege hun achtergrond, maar ook hun religie. 'Sommigen kampen met suïcidale gedachten omdat ze bijvoorbeeld bang zijn voor de reactie van hun familie. Ze hebben ook niemand om mee te praten of die een ander licht op hun situatie kan schijnen. Een aloud gezegde luidt: Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest. Dat geldt ook voor deze groep. Moslims denken vaak dat er binnen hun geloof geen ruimte is voor hun identiteit, omdat ze dat altijd is verteld.’

Bij de Prisma Groep vinden bezoekers steun bij elkaar. Daarbij worden ze begrepen, wat soms niet het geval is wanneer ze de moed bij elkaar hebben geraapt om contact met professionele hulpverleners te zoeken. Hussain: 'Ze hebben de beste bedoelingen, maar hulpverleners snappen soms niet dat biculturele LHBT's tegen andere problemen aanlopen dan autochtone LHBT's. Binnen de Prisma Groep is dat begrip er wel. Wij kunnen allemaal met een helikopterview naar de situatie kijken omdat we twee werelden kennen.'

'Zij snappen mijn bagage'
Een bezoeker én vrijwilliger van de Utrechtse Prisma Groep is de Surinaamse Fayaaz Joemmanbaks (21). Het delen van persoonlijke ervaringen met biculturele LHBT's werkt voor de 21-jarige student inspirerend. 'Verhalen van anderen zorgen er soms voor dat je anders naar je eigen situatie gaat kijken. Het is leerzaam en herkenbaar. Bovendien heb ik vrienden overgehouden aan de regelmatige bijeenkomsten. Er heerst een familiaire sfeer.' Het fijnst vindt Joemmanbaks dat er veel wederzijds begrip is. 'Zij snappen mijn bagage als geen ander omdat ze op een bepaalde manier dezelfde ervaringen delen. Ik hoef mijn verhaal niet elke keer uit te leggen.'

De jonge Surinamer was zeventien toen zijn ouders zijn geaardheid ontdekten. 'Ik woonde in die tijd nog in Suriname en werd min of meer uit de kast getrokken. Er verscheen een foto van mij op Facebook waar ik zoenend op stond met een vriend. Die foto werd overal gedeeld en kwam toen bij mijn ouders terecht. Mijn vader is imam, dus voor hem was en is het nog steeds onacceptabel.' Joemmanbaks' thuissituatie werd ondragelijk: 'Ik mocht helemaal niets meer. Mijn ouders vertrouwden me niet, dus mijn vrijheid werd vanaf dat moment heel erg beperkt. Ik heb me ook een tijdje heel schuldig gevoeld. Met name omdat ik moslim ben en me sterk verbonden voel met mijn geloof. Ik dacht: waarom heeft Allah me zo gemaakt als het niet oké is?'

Moslim en gay
Maar toen hoorde ook Joemmanbaks van imam Hendricks. 'Door hem leerde ik dat ik een goede moslim kon zijn en tegelijkertijd ook homo.' Twee jaar geleden verhuisde Joemmanbaks in zijn eentje naar Nederland om te studeren. Hij studeert sociale psychologie aan de Universiteit Utrecht. 'Mijn leven is er ontzettend op vooruitgegaan, omdat ik nu de vrijheid heb om te zijn wie ik ben.' Toch is ook zíjn coming-outproces nooit helemaal voltooid. 'Mijn vader hoopt nog steeds dat ik op een dag naar hem toe ga en zeg: "Papa, ik heb een meisje ontmoet met wie ik ga trouwen". Hij zal het waarschijnlijk nooit accepteren.'

Elkaar inspireren
Belangrijk bij het ondersteunen van biculturele LHBT’s, is een subtiele aanpak. Hussain benadrukt dat deze groep er zelf klaar voor moet zijn. 'De eerste stap is dat zij zichzelf accepteren en weten dat ze niet alleen zijn. De eventuele dialoog met ouders komt later.' Bij Prisma Groep kunnen zij die worstelen met hun seksuele identiteit zien dat ze niet alleen zijn en kunnen ze kracht putten uit gesprekken met lotgenoten. Het bijzondere aan de bijeenkomsten is dat de bezoekers zelf actief bijdragen. Joemmanbaks bezoekt niet alleen de bijeenkomsten voor zichzelf, maar ook als vrijwilliger. 'Je kunt ook een bijdrage leveren door bijvoorbeeld activiteiten te organiseren.'

De Prisma Groep maakt deel uit van het project ‘Jezelf kunnen zijn in Utrecht’. De andere twee onderdelen bestaan uit het sensitief maken van hulpverleners op het gebied van biculturele LHBT’s en het bespreken van homoseksualiteit bij biculturelen. Meer weten over de Prisma Groep of zelf een bijeenkomst bijwonen? Mail naar isjed.hussain@gmail.com.
Klik hier om het artikel te lezen op Gay.nl

Gay&Night april 2015: Ik sprak de creatieve motor achter het partyagentschap The Amazing Agency. Pagina 17.

 

Het Parool, mei 2015: Ik schreef een opiniestuk voor het Parool n.a.v. de bed-, bad-, en broodregeling.

Net als nu was de ontvangst van vluchtelingen in de jaren '90 soms vijandig

Bron: Het Parool

OPINIE
De discussie over de bed-, bad-, en broodregeling deed journaliste Naz Taha denken aan de tijd dat ze zelf net met haar familie in Nederland was aangekomen, schrijft ze vandaag in een opiniestuk in Het Parool. 

Naz Taha (24)

is journalist en werkt onder andere voor Gay.nl en Gay&Night Magazine

Er waren leraren die mijn broer en mij vroegen wanneer wij weer teruggingen

In 1994 kwamen wij als Koerdische vluchtelingen naar Nederland. Het staat me nog heel goed bij dat we in de rij stonden voor beddengoed in het asielzoekerscentrum in Zwolle. Ik was vier jaar oud en begreep niet precies wat er gaande was. Alleen dat we waren verhuisd naar 'Hollanda' - Koerdisch voor Nederland - en dat ik mijn vader miste. 

Ik moest veel huilen. Omdat ik niet begreep waarom ik mijn vader en mijn poppen moest achterlaten. Omdat ik aardappelpuree vies vond (maar geen keus had omdat je at wat je kreeg). Omdat ik heimwee had naar mijn geboorteland. Voor mijn moeder moet het ook moeilijk zijn geweest. Zij had ook heimwee, maar daarbovenop een knagend geweten omdat ze mij zo verdrietig zag. Toen we eindelijk een 'echt' plekje hadden bemachtigd in het land van melk en honing, viel het lang niet altijd mee. 

We kregen een huis toegewezen in het kleine Brabantse Berghem. Het aantal allochtone gezinnen in het dorp was in die tijd op één hand te tellen. Toch, of misschien wel juist daarom, was men niet gediend van allochtonen. Op de basisschool werden we niet gespaard. 'Turkie, turkie is niet dom. Turkie, turkie luier om,' was een populaire kreet. Dat we niet Turks zijn, deed er blijkbaar niet toe. 

Hoelang het heeft geduurd weet ik niet precies meer, maar het staat me bij dat we als nieuwkomers dagelijks door een groep kinderen tot aan huis werden gevolgd. Er werd van alles geroepen en gegooid en we werden geschopt en bespuugd. Omdat we buitenlanders waren. 

Bang kind
Ik hield mijn broers hand altijd stevig vast. Ik was een bang kind. Hij voelde zich heel verantwoordelijk voor mij. Als ik alleen naar huis liep, was het nog veel erger. Dan werd ik in struiken geduwd, werd mijn trommel afgepakt en trokken meisjes van mijn eigen leeftijd aan mijn haren. Hoewel mijn moeder alles op alles zette om de treiterijen te stoppen, was dat meestal tevergeefs. De schooldirecteur zei schouderophalend: 'Zo zijn kinderen nu eenmaal.' Er waren leraren die mijn broer en mij vroegen wanneer wij weer teruggingen 'naar ons eigen land' en mijn eigen 'juffrouw' verkondigde in de klas dat ik 'illegaal' was. Ik was acht en ik begreep niet wat ze bedoelde. 'Mama, ben ik illegaal?' Toen mijn moeder de vraag uiteindelijk begreep, zei ze: 'Nee natuurlijk niet. Zeg maar tegen je juffrouw dat we een verblijfsvergunning hebben.' 

Mijn broer werd afgewezen bij zijn sollicitaties bij supermarkten. De vestigingsmanager van Jumbo zei letterlijk dat hij geen allochtonen in dienst nam. 

Rancuneus
Ik vind het moeilijk te accepteren dat wij toentertijd niet geaccepteerd werden, dus wil ik het niet oprakelen. Helemaal moeilijk vind ik het om mijn moeder naar haar ervaringen te vragen. Bij haar zit het heel diep. De situatie in haar dorp is gelukkig wel sterk verbeterd. Maar omdat het nu zo actueel is, vanwege de discussie over de bed-, bad-, en broodregeling en omdat ik het gevoel heb dat mensen soms geen idee hebben hoe het voor een minderheidsgroep is, vind ik dat onze stemmen gehoord moeten worden. 

Ik ben niet rancuneus, en tel beslist mijn zegeningen. Er waren bovendien ook heel veel vriendelijke en fijne mensen. Maar ik wil dat inwoners van het land van melk en honing weten dat ik heb moeten vechten voor een plekje. Dat heel veel andere vluchtelingen hebben moeten vechten voor een plekje. Mensen hebben soms geen idee, maar praten wel altijd mee.
Klik hier om het artikel te lezen op www.parool.nl


Gay.nl, april 2014: ik heb mijn eigen filmrubriek op Gay.nl. Met Queer Cinema duik ik in de krochten van de LHBT-films, op zoek naar parels van queer films. Voor de eerste editie bekeek ik de intrigerende documentaire Paris is Burning.

QUEER CINEMA | Paris is burning

'Brokeback Mountain', 'The Rocky Horror Picture Show', 'Transamerica': stuk voor stuk titels die jullie niet onbekend in de oren zullen klinken. Er gaat echter zo ontzettend veel meer queer-cinematische pracht schuil achter de horizon. Waar je heden ten dage regelmatig op een stukje queer cinema wordt getrakteerd door je plaatselijke bios, moest je er pak 'm beet twee decennia terug nog flink naar zoeken. Daarom duikt Gay.nl in deze nieuwe rubriek één keer per maand in de krochten van de queer cinema, op zoek naar een grensverleggende, spraakmakende of simpelweg steengoede film. We trappen af met de Amerikaanse documentaire 'Paris is Burning' uit 1990.

Overdag kansarm, ‘s nachts catwalk-ster
De kleurrijke productie Paris Is Burning is een project van de toen net-afgestudeerde Jennie Livingston. Ze wilde de extravagante ball cultureof ook wel ballroom community van Lower Manhattan portretteren. De ball culture was een subcultuur binnen de Amerikaanse LHBT-scene jaren tachtig/begin jaren negentig, waarbinnen artistieke expressie en saamhorigheid voorop stonden. Een mix van blanke, Afro-Amerikaanse en Latino LHBT’s kwam samen in de straten van New York en vormde gemeenschappen, ook wel houses of families genoemd. Onder leiding van een zeer gerespecteerde house mother gingen deze houses de strijd met elkaar aan op geïmproviseerde catwalks om zo de status van de ‘familie’ te voguen (drie keer raden waar Madonna het vandaan heeft?). Het was zelfexpressie in haar uiterste vorm. Vaak bestonden de houses uit kansarme minderheden uit de onderste lagen van de maatschappij, die zich door middel van de ball competitionsvoor even succesvol, ongenaakbaar en zorgeloos konden voelen. De ball culture vormde een thuishaven voor mensen die buiten de scene vaak straatarm en afgeschreven waren. In het nachtleven van Lower Manhattan werden ze wél geaccepteerd en mochten en konden ze zijn wie ze wilden. 

Onschatbare waarde
Paris is Burning is rauw, realistisch, dolkomisch, op de juiste momenten ontroerend en bovenal ontzettend charmant. Sommige fragmenten geven effectief weer hoe schrijnend de situatie in Lower Manhattan soms was. Tegelijkertijd is er ruimte voor luchtigheid, zodat de ‘serieuzere’ fragmenten niet te veel domineren en de documentaire niet cheesy sentimenteel wordt, zoals Amerikanen dat zo goed kunnen. Dat de documentaire oprecht aanvoelt en niet aanstellerig is met name te danken aan Livingstons ‘rechttoe-rechtaan’-manier van regisseren. Geen dramatische muziek of emotionele close-ups te bespeuren.

Het zal je verder niet verbazen dat veel LHBT’s – zeker degenen wiens bakermat in de New Yorkse LHBT-scene gevormd is – de documentaire als een cruciale belichting van hun roots beschouwen. Paris is Burning belicht het einde van de ‘Gouden Eeuw’ van NYC's ball culture. Uitspraken als 'category is: cheesecake!' en 'serving executive realness', die regelmatig worden gebruikt in RuPaul's Drag Race, zijn citaten uit deze film. De docu is ontzettend vermakelijk en brengt uiteenlopende klassen, rassen en persoonlijkheden moeiteloos samen. Een pareltje dat je zeker een keer gezien moet hebben! 

En dat word je vrij makkelijk gemaakt: Paris is Burning is namelijk integraal te zien op YouTube. Popcorn erbij, lichten uit en gaan! 
Klik hier om het artikel te lezen op Gay.nl.

 

Gay&Night, mei 2014: Ik interviewde homo--activist Yves Yomb over zijn inzet voor de bestrijding van homofobie in Kameroen. Pagina 15.